Chronische rouw

Heb je ooit wel eens van deze term gehoord, chronische rouw? Waarschijnlijk ken je, net als ik, de rouw na het overlijden van een geliefde. Dit is meer acute rouw, welke regelmatig overgaat in chronische rouw. Een volgende stap in het rouw proces is dan erg moeilijk te zetten, waarbij je kunt blijven hangen in bijvoorbeeld boosheid of het verdriet elke dag nog hetzelfde aanvoelt dal de eerste periode. Wat een mooi beroep heb ik toch, omdat er prachtige, zachte homeopathische geneesmiddelen zijn die je kunnen begeleiden met dit grote verdriet. Deze vorm van chronische rouw kan jaren duren, wanneer het je maar niet lukt om bij je emoties te komen, hulp is dan hard nodig.

Een andere kant van chronische rouw, waar ik me het bestaan eigenlijk niet van realiseerde, is de chronische rouw bij het niet overleden zijn van geliefden. Wat kun je daar onder verstaan? Bijvoorbeeld (groot)ouders die de (klein)kinderen niet meer mogen zien, geliefden die vermist zijn, maar ook bij chronisch zieke geliefden, kinderen, ouders.

Via de Facebook groep Ouders van jonge nierpatiënten kreeg ik een boekje opgestuurd over dit onderwerp. En die raakte diep. Want ondertussen is het verdriet, de onzekerheid hoe het nu verder gaat, de angst wat als het niet meer zo goed gaat, al bijna 2,5 jaar aanwezig in ons gezin. En hoe goed het nu ook gaat met Bente, ze blijft alsnog ernstig ziek en haar toekomst is onduidelijk. Door het lezen van dit boekje kwam deze realiteit met een harde klap weer binnen. Wat doet ze het goed, en wat doen we het als gezin goed. Maar het verdriet, het grote zwaard van Damocles boven ons hoofd, dat is er en dat blijft er.  En rouw hoort alleen bij overlijden lijkt deze maatschappij heel hard te roepen, want het gaat toch goed?! Hoe vaak heb ik gehoord, ook van hulpverleners, accepteer het, ga door. Hoe makkelijk is dat gezegd als iedere dag, week en maand niet zeker is welke uitdaging een ziekte of vermissing met zich mee brengt. Dat is ook niet te begrijpen wanneer je het zelf niet hebt meegemaakt. Als ouder kan ik niet door, want het is er. Proberen te negeren, dat lukt dan weer wel soms. Even. Maar dan is er weer de boodschappen die gedaan moeten worden, zout-arm brood bij de bakker naast de mensen die lekker van hun pizza of kaas broodje mogen genieten, verpakkingen waarop gekeken moet worden of het gegeten kan worden, etc. Het laatste wat ik wil is zielig gevonden worden, dat is helemaal niet nodig. Tenslotte ben ik ook niet degene die ziek is. Maar wel is het af en toe zooooo fijn om erkenning te krijgen, om verhalen te mogen delen met anderen die het ook mee maken, of hebben meegemaakt. Een luisterend oor, wat in deze maatschappij best lastig te vinden is.

Ervaar jij ook die behoefte, om gehoord te worden en niet direct door te hoeven, je groot te houden of te horen dat je moet accepteren? Ik help je er ontzettend graag bij! Om even je verhaal te mogen vertellen zonder meningen van degene tegenover je, om even te kunnen ontspannen met een reiki behandeling, of om je homeopathische medicatie te krijgen waardoor de last wat meer draagbaar voelt. Je bent welkom!

img_5664
Bron: https://de-groentjes.com/2017/01/27/traan-en-een-lach/

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s